Facebook sayfası açık, olan olayları iyi kötü izleyip kafamda yorumlayıp rafa kaldırıyorum. Kafa boşlatmak mı, kafayı iyice doldurmak mı bilemedim.
İlaç aldımmı bugün? Galiba unuttum yine.
Canımdan çok sevdiğim arkadaşlarımın harap olmasını izliyorum. İzliyorum çünkü bi halt yapamam. Durum onların durumu, zamanında söylediklerim hala geçerli ama işte tekrar söylemenin ne yeri ne zamanı. Hem zaten "ben demiştim" demenin manası yok. Sadece "keşke yanılsaydım" diye düşünebiliyorum ve elimden geldiğince yanında olmaya çalışıyorum.
Hoş, dinime küfreden müslüman olsa, ben sanki farklıyım. Kafa bu işte.
Geçmişe bakıp "acaba bağ kurabileceğim, empati yapabileceğim bi durum var mıydı" diyorum. Ve mesele aşk ise hiç bi skim bulamıyorum. Neden? Ben aşık olmadım. Ha gayret olduğumu sandım, onda da ilişki yalan oldu. Ha varmıydı öyle bişi aslında onu da bilmiyorum. Tamamı yalan olabilir.
Merak ediyorum, acaba ben mi takıntı haline getirmiştim bu adamı? Yoksa yalnızlık mı getirmişti beni bu hale? İlk bulduğum ihtimale takılmıştım sadece? Gerçek bişi varmıydı yoksa ben sadece kafamda mı kurmuştum herşeyi? Bütün hisleri ve düşünceleri manipüle ederek yolumu yürünmez hale sokmuştum belki.
Ya da sadece sevmek ve sevilmek istemiştim. Çünkü sevginin kendisini seviyodum, o da tuzu biberi oldu.
Bu saatten sonra zor görünür yol. Sanırım bi kaç milyon bin kedi almalıyım.
"Bıçaktan korkuyorum, çok alıştım varlığına" dediğin herşeyi bırak. Sigara, alkol, eski sevgili, tırnak yeme ne varsa bırak gitsin.
Rahatsız ve mutsuz olmaya ne çok alışmışız yahu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder