Beyaz Kız

Ekşisözlük'te bi yazı okurken, bende kendi eklememi yapayım dedim.

Son iki senedir çok şey öğrendim. Kendime, hayata, insanlara.. herşey üzerine bi çok şey öğrendim. Yaşlı, genç.. bi sürü öğretmenim oldu. Kendi yanlışlarımı gördüm. Kafamın ucuna oyulmuş yanlışları öğrendim mesela. Orospunun görüntüde değil, ruhta bittiğini öğrendim. Kalıba bakıp, kesin şöyledir böyledir dediğimi, sonra da insanlardan beni görüntüme göre yargılamamasını istediğimi farkettim. Bu tavrımın yanlış olduğuna kanaat getirerek, bitirdim. Kadınlık kavramının ruhta bittiğini öğrendim. Dişi olmama rağmen, "kadın" olmak zorunda olmadığımı öğrendim. Bilmediğim bir sürü cinsel kimlik olduğunu öğrendim.
Depresyonun insanın kafasını nelerle doldurduğunu, depresyonu yenince farkettim. Irkçı düşüncelere sahip değilim, ama şartlandırıldığımı farkettim. Birileri korkuttuğu zaman aşırı tepki verdiğimi farkettim. İnsanların sınırlardan ibaret olmadığını savundum, ama "oralı/buralı" kafasını her ne kadar "biz kardeşiz" desekte birileri tetikleyince ağzımdan döküldüğünü ve bunun ne kadar yanlış olduğunu farkettim. Irk derken, şair burada tek bir ırktan bahsetmiyor, yanlış olmasın. "Lan ne diyorum ben ya/ne yapıyorum lan ben" diyene kadar da iş işten geçmiş oluyo.

Kişilerin iyiliği ve kötülüğü, kökenine veya görünüşüne göre ayarlanmaz. Yaşadıklarına göre şekillenir. Aklının açıklığına göre değişir.

Zihindeki zincirleri sorgulamadan taşımak, sirkte doğmuş bir kaplan gibi yaşamaktan farksız. Sorgulama yok, itaat ediyosun, neden ettiğinin farkında bile değilsin çünkü olsan, çoktan o sirk müdürünü yemiştin!
Sessizlik altındır, ama senin canını yakana da sessiz kalmak enayiliktir, bunu öğrendim! Bazen "sikerimaeee" demek gerekiyormuş, bu da en son dersim oldu mesela. Daha öğrenmem gereken milyon tane şey var, geberene kadar da devam etcek işte. Lakin yanlışlarımı farkedebiliyorum en azından, bu yüzden de etrafımdaki herkese teşekkür ediyorum. Sorgulamayı öğrendim nihayetinde en azından. Kardeşiz biz lan!